الشيخ الطبرسي (مترجم: نورى و مفتح)
34
تفسير مجمع البيان (فارسى)
ترجمه : عذاب كند آن را كه خواهد و بيامرزد آن را كه خواهد و بسوى او باز - گردانيده ميشويد . نيستيد شما عاجز كنندگان در زمين و نه در آسمان و نيست براى شما از غير خدا هيچ ياورى و نه يارى دهندهاى . و آنان كه كافر شدند بآيتها ( و نشانههاى وجود ) خدا و پاداش او ( در قيامت ) ، آنان نوميد شدند از رحمت من و آنان را عذابى دردناك است . پس نبود جواب قومش مگر آنكه گفتند بكشيدش يا بسوزانيد پس رهانيد ( و نجاتش داد ) او را خداوند از آتش البته در اين ( قصه ) آيتهايى است براى ملتى كه ايمان آورند . و گفت جز اين نيست ، گرفتيد از غير خدا بتهايى را بدوستى ميان خويش در زندگانى دنيا ، پس روز قيامت انكار مىورزيد برخى از شما برخى را و لعنت ميكنيد بعضى شما بعضى را و جايگاهتان آتش است و نيست شما را يارى دهندهگان . قرائت : مودة بينكم : ابن كثير و اهل بصره و كسايى آن را با رفع ( تاء ) و اضافه مودة به « بينكم » قرائت نموده ولى حمزه و حفص بنصب « مودة » و اضافهاش بسوى « بينكم » قرائت كردهاند و ديگران « مودة » را بنصب و با تنوين و « بينكم » را منصوب خواندهاند مگر شمونى و برجمى كه آنان « مودة » را با تنوين و مرفوع و « بينكم » را با نصب قرائت نمودهاند . دليل : ابو على گفته ، كسى كه « مودة بينكم » برفع خوانده ممكن است « ما » در « انما » را اسم « ان » گرفته و ضمير مذكر بعد از اتخذتم در تقدير است تا بسوى « ما » برگردد چنان كه در آيه شريفه « وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَكُمْ ظِهْرِيًّا » « 1 » بنا بر اين تقدير كلام اينست « ان الذين اتخذتموهم اوثانا ذوو مودة بينكم »
--> ( 1 ) - يعنى ( شعيب به قوم خود فرمود ) خدا را پشت سر گذارده و چنين گرفتهايد - قرآن كريم سوره هود .